ΕΥΒΟΪΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6942 935 650

e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σαβ05252019

Παρ, 24 Μαϊ 2019 11am

Γράφει ο Ανδρέας Γ. Χριστόπουλος:
Τιμές Καυσίμων ΕΥΒΟΙΑΣ
Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΕΥΒΟΙΑΣ
Γιατροί ΕΟΠΥΥ ΕΥΒΟΙΑΣ
Back Home ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Φωτεινή Βελεσιώτου, η πολυαγαπημένη του κοινού

Φωτεινή Βελεσιώτου, η πολυαγαπημένη του κοινού

Όλα πάνω της δείχνουν πόσο σεμνά αντισυμβατική είναι. Επιμένει στα μικρά, τα διακριτικά, τα περιθωριακά. Ακόμα κι όταν «διαβαίνει μεγάλες πόρτες» παραμένει ίδια, ξένη προς κάθε lifestyle. Ντόμπρα και σταράτη και πολύ πολύ ευαίσθητη.  Όπως είπε κάποτε ο Διονύσης Σαββόπουλος για τη Δόμνα Σαμίου: Θα μπορούσε να είναι ταυτόχρονα θεία σου και ανιψιά σου.

Η Φωτεινή Βελεσιώτου μπήκε στην ελληνική δισκογραφία με τον δίσκο του Μιχάλη Νικολούδη «Γυναίκες» ωστόσο αφορμή για να την γνωρίσει το ευρύτερο κοινό ήταν η μοναδική ερμηνεία της στις περίφημες «Μέλισσες» του Γιώργου Καζαντζή και της Ελένης Φωτάκη, ένα τραγούδι που «έκατσε καλά στη φωνή μου» όπως αναφέρει η ίδια. Έκτοτε έχει κάνει δυο ακόμη προσωπικούς δίσκους και πολλές συμμετοχές και συνεργασίες με αρκετούς δημιουργούς, κυρίως νέους,  που εμπιστεύτηκαν τραγούδια στην ιδιαίτερη, μαγική φωνή της. Τραγούδια που ήδη ξεχωρίζουν, που πήραν το δρόμο της επιτυχίας, ανάμεσα τους τα πασίγνωστα πλέον «Διόδια».   

ΕΡ. Ξέρω ότι δεν σου αρέσουν οι τυπικότητες και προτιμάς την πιο άμεση επαφή, στον ενικό. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν έτσι κατευθείαν. Φωτεινή Βελεσιώτου, είναι μεγάλη τιμή για το νησί μας η παρουσία σου εδώ και η συναυλία σου στο Προκόπι.  Είναι η πρώτη φορά που τραγουδάς στην Εύβοια;

 

Φ.Β. Δεύτερη. Το χειμώνα κάναμε ένα λάιβ στην Όδό Ονείρων στη Χαλκίδα, με άλλο σχήμα βέβαια, με το Γιάννη Μήτση, το Δημήτρη Λίβανο και τους άλλους μουσικούς που  παίζαμε μαζί στο Περιβόλι τ’ Ουρανού στην Αθήνα,. Έγινε μπορώ να πω χαμός, ο κόσμος δεν μας άφηνε να κατέβουμε από το πάλκο, ξημερωθήκαμε. Τώρα θα παίξουμε με το παλιό μου σχήμα της Θεσσαλονίκης, από την θρυλική «Πριγκηπέσσα». Πρόθεση μας είναι να γίνει ένα γνήσιο λαϊκό γλέντι μ’ ένα δοκιμασμένο ποιοτικό πρόγραμμα. Θέλουμε να ενισχύσουμε στο ξεκίνημα τους τα νέα παιδια του πολιτιστικού συλλόγου, μ’ ενδιαφέρει ιδιαίτερα και με συγκινεί η δίψα των νέων της επαρχίας για καλή ψυχαγωγία.

 

EΡ. Διάβασα κάποτε σε μια εγκωμιαστική κριτική για σένα στο Αθηνόραμα: «Η Βελεσιώτου θα μπορούσε να «εξαφανίσει» οποιονδήποτε κάθεται δίπλα της στο πάλκο». Όμως όλοι μας παρατηρούμε ότι όχι μόνο δεν συμβαίνει αυτό, αλλά αντίθετα, κι ενώ το κονό παραληρεί με σένα, εσύ παίζεις εντελώς ισότιμα, και μάλλον «σπρώχνεις», προβάλλεις, καμαρώνεις τους συνήθως νεότατους επι σκηνής συνεργάτες σου. 

 

Φ.Β. Είμαι κάποιας ηλικίας και βλέπω πολύ καλά όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου  στον καλλιτεχνικό όσο και στον πολιτικό και κοινωνικό χώρο και πραγματικά θλίβομαι. Oεγωισμός, ο ανταγωνισμός, ο «εαυτούλης» και η προβολή του, το βόλεμα είναι στη ρίζα όλων των κακών. Η μόνη μου ελπίδα είναι στα νέα παιδιά που βλέπω ότι έχουν όνειρα και ικανότητες,  παρότι δυστυχώς τους έχουμε αρπάξει τη ζωή τους μέσα απ’ τα χέρια τους. Τελειώνουν τις σπουδές τους, κορνιζάρουν το πτυχίο και περιμένουν τι; Συμπράττω με νέα παιδιά και το απολαμβάνω, κι αν εγώ τους δίνω υποστήριξη αυτά μου δίνουν την ανανέωση και τη φόρα που χρειάζομαι. Μάλλον μου έχει μείνει από το δασκαλίκι...

ΕΡ. Πράγματι, έχω διαβάσει σε άλλες σου συνεντεύξεις πόσο θεωρείς αποφασιστικά τα χρόνια που δίδασκες, και πως αντλείς ακόμη από εκείνη την περίοδο της ζωής σου...

Φ.Β. Βέβαια, εκείνα τα χρόνια πιστεύω πως ήσαν ο καθοριστικότερος παράγοντας για το πώς είμαι ακόμη σήμερα. Ήμουνγια24χρόνιαδασκάλασεχωριάτηςΘεσσαλονίκης. Παράλληλατραγουδούσα. Ήτανταομορφότεραχρόνιατηςζωήςμου. Μόνο από τα παιδιά μπορείς να αντλήσεις αληθινή ζωτικότητα, να πάρεις πολλά από την τρέλα αλλά και την αυστηρότητα τους, έτσι νομίζω. Τα παιδιά είναι οι πιο ζόρικοι κριτές Νομίζωπώςκέρδισαμιαμόνιμηπαιδικότητααπότη συναναστροφή με τους πιτσιρικάδες μαθητές μου. Είμαιπ.χ.μεγάλοπειραχτήρι. Ακόμακαιστιςζωντανέςεμφανίσειςπειράζωτουςπάντες, τουςμουσικούς, το κοινό....

ΕΡ. Έχω κουραστεί να διαβάζω και ν’ ακούω για τη Φωτεινή Βελεσιώτου,  « Η ροκ ρεμπέτισσα», «Η νέα Μπέλλου», «Η Μπέλλου της Θεσσαλονίκης», έτσι σε περιγράφουνε.... Εσένα δεν σε ενοχλούν τέτοιες ταμπέλες;

ΦΒ.Ακούω να επαναλαμβάνεται συχνά αυτή η απλοϊκή σύγκριση. Η φωνή μου είναι κοντράλτα και είναι φυσικό να θυμίζει τη φωνή της συντοπίτισσας σας, της αξέχαστης Σωτηρίας Μπέλλου, αλλά αυτό είναι όλο. Ο τρόπος ερμηνείας μας είναι εντελώς διαφορετικός κι αυτό είναι επίσης φυσικό: ανήκουμε σε διαφορετικές εποχές και σε άλλες συνθήκες, είμαστε άλλοι άνθρωποι. Δεν είναι η χροιά της φωνής που ορίζει την ερμηνεία αλλά το αίσθημα, ο τρόπος, που οφείλει να μην προδίδει αυτό που λέμε «ήθος» των τραγουδιών. Σίγουρα οι μπάσες φωνές ξεχωρίζουν και εντυπωσιάζουν περισσότερο και κάπου εκεί κολλάμε.

Ερ. Ο κόσμος σε γνώρισε μέσα από ένα τραγούδι, τις Μέλισσες. Τι έγινε με αυτό το τραγούδι και αγαπήθηκε τόσο;

ΦΒ. Κοίτα είναι ένα τραγούδι με υπέροχη μουσική του Γιώργου Καζαντζή. Είναι πρωτοποριακός ο τρόπος που το έγραψε. Ξεκινάει μελωδικά και στο ρεφρεν γίνεται ζεϊμπέκικο. Είναι επίσης κι αυτοί οι όμορφοι στίχοι της Ελένης Φωτάκη..Το αγάπησε ο κόσμος. Και είναι τόσο περίεργο. Ενώ εμένα η βάση μου ήταν τα ρεμπέτικα και τα παλιά λαϊκά και τα τραγουδάω όλα αυτά χρόνια, έγινα γνωστή και έκανα δισκογραφία σ’ αυτό το είδος τραγουδιού που έχει την ταμπέλα «έντεχνο». Εμένα όμως δεν με ενοχλεί καθόλου αυτό. Πιστεύω στο ποιοτικό τραγούδι. Όταν ένα κομμάτι είναι καλό, κάποια στιγμή θα αγκαλιαστεί απ’ τον κόσμο που θα το τραγουδήσει και θα το χορέψει, θα γίνει «λαϊκό» κι αν πράγματι αξίζει θα μείνει για πολύ καιρό, όχι όπως τα σουξέ με ημερομηνία λήξεως.

ΕΡ. Θεωρείσαι συγκλονιστική ερμηνεύτρια, σαν να ανήκεις σε άλλη εποχή, την εποχή του καλού ελληνικού τραγουδιού. Τι είναι αυτό που κατά τη γνώμη σου χρειάζεται απαραίτητα μια καλή ερμηνεία;

ΦΒ. Καταρχήν να κατανοήσεις καλά τον στίχο. Ο λόγος είναι η αρχή. Από εκεί και μετά πρέπει να υποστηρίξεις το τραγούδι. Να βάλεις την ψυχή σου και να το περάσεις αυτό και στον κόσμο. Να καταλάβει ο άνθρωπος που θα έρθει και θα πληρώσει για να σε ακούσει ότι δεν τον κοροϊδεύεις κι ότι είσαι αυτό που βλέπει πάνω στη σκηνή, ότι εννοείς τα λόγια που λες και που τον συγκινούν.

 Σήμερα βέβαια το αισθητήριο του περισσότερου κόσμου λόγω τηλεόρασης έχει διαστρεβλωθεί. Κάποτε πήγαιναν «ν’ ακούσουν», τώρα πάνε να «δούν»: φώτα, ατμούς, δωδεκάποντα, γραμμώσεις. Θυμάμαι σ’ ένα λάιβ τη Βιτάλη, περιστοιχισμένη από καλλίγραμμες με ψηλοτάκουνα κι εκείνη με τα μποτάκια της και τη φωνάρα της. Πόσες όμως τολμούν ν’ αψηφήσουν το στυλ;                                                       Επίσης, αν εγώ δεν την βρω τραγουδώντας, δεν θα περάσει κανένας καλά. Αυτό είναι δεδομένο. Αν εγώ δεν έχω ζωντάνια και ενέργεια δεν θα έχει και κανείς από κάτω ενέργεια. Γι αυτό είναι απαραίτητο να κάνεις σωστές επιλογές «συμπαικτών». Να παίζεις και να φχαριστιέσαι. Αλλιώς καλύτερα να μείνεις σπίτι και να τραγουδάς στο μπάνιο.

ΕΡ. Λέμε ότι η χρυσή εποχή του ελληνικού τραγουδιού τέλειωσε: Τσιτσάνης,  Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Λοΐζος, Κουγιουμτζής, Σαββόπουλος και πολλοί άλλοι έφυγαν ή στέρεψαν. Σήμερα λείπουν τέτοιες εμβληματικές μορφές, εσύ πώς βλέπεις το τοπίο;

ΦΒ. Η έλλειψη συνθετών και στιχουργών που να εκφράζουν το παρόν μας, εννοώ αυτήν την κολασμένη περίοδο που ζούμε, είναι φανερή. Όλοι όσοι ανέφερες με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έκφραζαν και απέδωσαν την εποχή τους. Ακόμη κι ο Κραουνάκης ή ο Θανάσης Παπακωσταντίνου π.χ. έκφρασαν την εντελώς πρόσφατη εποχή που ζήσαμε και εξακολουθούμε σε κάποιο επίπεδο να ζούμε. Όμως για όσα συμβαίνουν τώρα δεν βλέπω ακόμα να αρθρώνεται κάποιος λόγος, ίσως είναι ακόμη νωρίς, αλλά είμαστε αναγκασμένοι να ανατρέχουμε στους παλιούς εκείνους για να βρούμε αναφορές που να μας εκφράζουν.  Δεν θέλω να ακυρώσω τους νέους ανθρώπους που καταθέτουν την ψυχή τους αλλά τα πραγματικά «σημερινά» τραγούδια είναι ακόμη  λίγα. Η μουσική σιωπά όπως και η κοινωνία. Πού θα πάει όμως, τα μηνύματα θα έρθουν πάλι μέσω μουσικής, όπως πάντα.

ΕΡ. Ποια είναι η σχέση σας με το νησί μας, έρχεστε συχνά;

ΦΒ. Έρχομαι και μένω και ανασταίνομαι σ’ ένα πανέμορφο παρεϊκό σπίτι που έχουμε προς το απέραντο Αιγαίο. Αγαπώ τον τόπο, έχω φίλους, λυπάμαι που η ανεργία και η κρίση μαστίζουν κι αυτόν το παράδεισο και τρέμω τη στιγμή που αυτός ο παράδεισος ίσως αρχίσει επίσης να ξεπουλιέται. Ο κόσμος πρέπει να επαγρυπνεί. Οφείλουμε να ξυπνήσουμε, να πάρουμε τη ζωή μας και το μέλλον του τόπου στα χέρια μας. Το χρωστάμε στα παιδια μας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ