ΕΥΒΟΪΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6942 935 650

e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Τετ02212018

Τρι, 20 Φεβ 2018 5pm

Τιμές Καυσίμων ΕΥΒΟΙΑΣ
Εφημερεύοντα Φαρμακεία ΕΥΒΟΙΑΣ
Γιατροί ΕΟΠΥΥ ΕΥΒΟΙΑΣ
Back Home ΑΡΧΙΚΗ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ Βελισσάριος Κ. Καράκωστας Αλά Τούρκα διπλωματία ισχύος και νομικός πολιτισμός

Αλά Τούρκα διπλωματία ισχύος και νομικός πολιτισμός

Αλά Τούρκα διπλωματία ισχύος και νομικός πολιτισμός.

---------------------

του Βελισσάριου Κ. Καράκωστα

---------------------

I.              Το 2016 έγινε στην Τουρκία κίνημα, για την ανατροπή του καθεστώτος του προέδρου Ερντογάν. Το κίνημα ανετράπη με αιματηρές συνέπειες και κύμα διώξεων, λειτουργών, αξιωματικών και υπαλλήλων ως «υπόπτων».

       Ο Πρόεδρος Ερντογάν είναι αμφιλεγόμενο πρόσωπο. Δημαγωγός με νύχια τυράννου. Καλλιεργητής της Τουρκικής φανατικής θρησκοληψίας. Μεγαλομανής. Επικίνδυνος. Εχθρός της Ελλάδας. Αυταρχικό κατά το πλείστον το καθεστώς του. Από την καταστολή του κινήματος, ξέφυγαν οκτώ Τούρκοι αεροπόροι οι οποίοι κατέφυγαν στην Ελλάδα και ζήτησαν άσυλο. Ο Ερντογάν αμέσως ζήτησε την έκδοσή τους στην Τουρκία, με μανιακό πείσμα, πιέζοντας και τον Έλληνα Πρωθυπουργό. Ο τρόπος που κατέστειλε το κίνημα και η σκληρότητα του, που ήδη, έχει επιδείξει πείθει κάθε αμερόληπτο άνθρωπο, ότι δεν θα μεσολαβήσουν «δίκαιες δίκες» στηνΤουρκία, κάθε άλλο!

       Ήδη, ο Άρειος Πάγος έχει κρίνει αμερολήπτως ότι δεν επιτρέπεται η έκδοση τους στην Τουρκία, διότι δεν τους αναμένει εκεί παρά μόνον «καταδικαστική» δίκη! (βλ. σχετικά, κείμενό μας, στο βιβλίο μας «Δάνειος Σοφία», εκδ. Αιγηίς σελ. 93 επόμ).

 

II.              Ήδη ζητείται επιπλέον η παροχή ασύλου από τους αεροπόρους. Η σχετική νομοθεσία προβλέπει, όμως, πριν από την, ακυρωτικής δικαιοδοσίας, σχετική δίκη, ένα είδος ενδικοφανούς διαδικασίας ενώπιον της διοικήσεως (άρθρα 24, 25 και επόμ. του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας, Ν. 2690/1999 ΦΕΚ Α' 45, όπως έχει τροποποιηθεί). Κρίθηκε στο στάδιο αυτό, θετικά, η αίτηση του ενός αεροπόρου, ότι δηλαδή δικαιούται ασύλου και μάλιστα επί της ουσίας ότι δεν είχε ανάμιξη στο κίνημα.

       Η ελληνική κυβέρνηση δια Υπουργού της, άσκησε (υπέρ της Τουρκίας) αίτηση ακυρώσεως ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου κατά της προσβλησθείσης απόφασης της αρμόδιας επιτροπής (!!).

       Τονίζει πάντως προς κάθε  κατεύθυνση ότι οι Τούρκοι αεροπόροι δεν πρόκειται να εκδοθούν στην Τουρκία, αφού έτσι έκρινε ο Άρειος Πάγος.

       Είναι υποκριτική άραγε αυτή η στάση, ή δουλοπρεπής;

Βέβαια η διαδικασία παροχής του ασύλου είναι διαφορετική. Αλλά μήπως η κυβέρνηση λέει όχι Γιάννης, Γιαννάκης;

III.              Η χρησιμότητα των ενδικοφανών προσφυγών και της ενδικοφανούς «προδικασίας» δεν είναι μόνον ότι αποσυμφορούν, τα ακυρωτικής αρμοδιότητας δικαστήρια, από το φόρτο των υποθέσεων. Είναι εξίσου σπουδαίο ότι το ενδικοφανές όργανο, κρίνει, κατά κανόνα και επί της ουσίας της υποθέσεως, ενώ το ακυρωτικό δικαστήριο, στο οποίο μπορεί να καταλήξει, μετά την ενδικοφανή διαδικασία, κατόπιν αιτήσεως ακυρώσεως, κρίνει μόνον επί της νομιμότητας της πράξεως και της διαδικασίας έκδοσης της.

       Άρα η ενδικοφανής με την ακυρωτική διαδικασία αποτελούν, λογικώς, μίαν ενότητα από την άποψη της παροχής πλήρους έννομης προστασίας απέναντι στηνενεργό διοίκηση.

       Συνεπώς και η ενδικοφανής διαδικασία χρειάζεται την ανεξαρτησία που χρειάζεται και η δικαστική διαδικασία. Αλλιώς είναι φάρσα !

       Εδώ η ελληνική κυβέρνηση παρεμβάλλεται και διασπά αυτή την ενότητα, όχι διότι αποβλέπει στη νομιμότητα αλλά χάριν μιας αλλοδαπής, όχι εύφημης μάλιστα, έννομης τάξης. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι οι κανόνες της διοικητικής διαδικασίας,  και της ενδικοφανούς, αποσκοπούν στην καλύτερη λειτουργία της διοίκησης, στην ικανοποίηση του δημοσίου συμφέροντος, αλλά «και στην προστασία των δικαιωμάτων των διοικούμενων».

       Εξάλλου στο δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι τυχόν πλημμέλειες της διοικητικής διαδικασίας (vices de procedure) επισύρουν την ακυρότητα της πράξης μόνον εάν η διαδικασία θα μπορούσε να είχε καταλήξει σε διαφορετικό αποτέλεσμα εάν  εξέλιπε η εν λόγω πλημμέλεια (βλ. των Βελ. Καράκωστα και  Σοφίας Παυλάκη, Κώδικας Διοικητικής Δικονομίας, εκδ. Νομικής Βιβλιοθήκης, 2008).

       Και ερωτώμεν εδώ: Η κυβέρνηση ανέγνωσε προσεκτικά την πράξη απονομής ασύλου στον αεροπόρο, πριν την προσβάλει;

 

IV.              Στις πολιτισμένες χώρες θεωρείται απόλυτα φυσική η παραχώρηση ασύλου σε έναν άνθρωπο που διώκεται ως τάχα «τρομοκράτης» από έναν τύραννο που τρομοκρατεί, φυλακίζει, βασανίζει κλπ, τους πολιτικούς αντιπάλους του.
Σωστά, νομίζουμε ότι παρατηρεί ο Απ. Δοξιάδης, στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ (2 Ιανουαρίου 2018) ότι:

       «Ο Άρειος Πάγος, στην ιστορική του απόφαση πρό έτους, διέταξε να μην εκδοθούν οι Οκτώ για την Τουρκία διότι δεν υπάρχει σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ότι δηλαδή μία Δημοκρατία δεν στέλνει ανθρώπους, αθώους ή ενόχους, σε μία χώρα όπου το καθεστώς βασανίζει τους εχθρούς του, τους καταδικάζει με δίκες-παρωδία από πειθήνιους δικαστές που διατήρησαν τη θέση τους μετά το πογκρόμ του Ερντογάν στη Δικαιοσύνη, και όπου ακόμη και πολίτες μπορούν δολοφονούν όποιους δεν αρέσουν στον δικτάτορά τους ατιμώρητα - αυτό και δια νόμου. Όμως η Δευτεροβάθμια επιτροπή ασύλου μπήκε στην ουσία. Μελέτησε τις κατηγορίες, εξέτασε σε βάθος τα στοιχεία, άκουσε εμπειρογνώμονες, και έκρινε ότι ο αξιωματικός Σουλεϊμάν Οσκαϊνακτζί δεν συμμετείχε στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και δεν διέπραξε όχι μόνο δολοφονίες ή τρομοκρατικές ενέργειες αλλά ούτε καν άλλη αξιόποινη πράξη. Συμπέρασμα: διώκεται απλώς και μόνο για πολιτικούς λόγους.

       Είμαι σίγουρος ότι στο Μαξίμου δεν μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν την απόφαση της Επιτροπής, αλλά ούτε καν τον νόμο για το άσυλο, που ψήφισαν οι ίδιοι. Διαβάζοντας τον νόμο θα μάθαιναν ότι ο μόνος αρμόδιος να προσφύγει κατά της απόφασης Επιτροπής είναι ο Υπουργός Εσωτερικών. Διαβάζοντας την απόφαση θα μάθαιναν ότι με τέτοια θωράκιση στοιχείων και επιχειρημάτων, η αίτηση ακύρωσης της κυβέρνησης θα την κάνει να φάει ακόμη μία φορά τα μούτρα της, προσβάλλοντας την ανεξάρτητη δικαιοσύνη, και άρα την δημοκρατία. Κι αυτό γιατί είναι εξαρτημένη από το ποταπότερο πάθος, και για άτομα και για κυβερνήσεις: τη δειλία».

       Εξάλλου από καθαρά νομική άποψη η παροχή πολιτικού ασύλου στο έδαφος ενός κράτους εντάσσεται στο πλαίσιο της αποφασιστικής του κυριαρχίας (βλ. Α. Μάνεσης, Ατομικές Ελευθερίες Α 1982).

       Σε διεθνές επίπεδο, το δικαίωμα στο άσυλο διακηρύσετται στο άρθρο 14 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, δυνάμει του οποίου «κάθε άτομο που καταδιώκεται έχει δικαίωμα να ζητά άσυλο και να του παρέχετε άσυλο σε άλλες χώρες», ενώ σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, σχετικό, είναι το άρθρο 18 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. που διασφαλίζει το δικαίωμα ασύλου «τηρουμένων των κανόνων της Σύμβασης της Γενεύης της 28ης Ιουλίου 1951 και του Πρωτοκόλλου τις 31ης Ιανουαρίου 1967 περί του καθεστώτος των προσφύγων και σύμφωνα με τη Συνθήκη για την Ε.Ε. και τη συνθήκη για τη λειτουργία της Ε.Ε.».

       Στο Εθνικό, τέλος, επίπεδο, οι διατάξεις του άρθρου 5, παρ 2, του Συντάγματος παραπέμπουν κατά τρόπο έμμεσο στην έννοια του πολιτικού ασύλου, προβλέποντας την απαγόρευση της έκδοσης αλλοδαπού που διώκεται για τη δράση του υπέρ της ελευθερίας. Η προστασία αυτή συμπληρώνεται, δε, από ανάλογες διατάξεις του ΚΠΔ (άρθρο 438, Περ. γ' και ε'), σύμφωνα με τις οποίες η έκδοση αλλοδαπού απαγορεύεται «αν πρόκειται για έγκλημα που κατά τους ελληνικούς νόμους χαρακτηρίζεται ως πολιτικό [...] ή όταν από τις περιστάσεις προκύπτει ότι ή εκδοση ζητείται για λόγους πολιτικούς [...], ή αν πιθανολογείται ότι εκείνος για τον οποίον ζητείται η έκδοση θα καταδικασθεί από το κράτος στο οποίο παραδίδεται για πράξη διαφορετική από εκείνη που ζητείται η έκδοσή του». (βλ. Ρ. Φράγκου εις Νομικό Λεξικό της Νομικής Βιβλιοθήκης).

 

V.              Αυτό και αν είναι είδηση. Σήμερα (Πέμπτη 4 Ιανουαρίου 2018), ο Υπουργός Δικ/νης δήλωσε ότι «μελετά» μήπως οι Τούρκοι αεροπόροι δικασθούν στην Ελλάδα, τελικά για τις παραβάσεις τους που υποτίθεται ότι έγιναν στην Τουρκία!!

        Ίσως εννοεί τις διατάξεις του άρθρο 8 του Ποινικού Κώδικα για τα «Εγκλήματα στην αλλοδαπή που τιμωρούνται, πάντοτε κατά τους Ελληνικούς νόμους» (τελευταία τροποποίηση με τους Νομούς 4267/2017 και 4268 του αυτού έτους). Προς Διός!!Η ελληνική έννομη τάξη, υποτελής της τουρκικής.

       Σημειωτέον ότι με την περιοριστική απαρίθμηση του άρθρου 8 του Ποινικού Κώδικα, απειλούνται ποινές κυρίως κατά διεθνών εγκλημάτων (πειρατεία, εμπορία δούλων, εμπορία ναρκωτικών, κλπ) όπως και κατά ορισμένων εγκλημάτων που στρέφονται κατά του ελληνικού κράτους ή που διαπράχθηκαν από Έλληνες υπαλλήλους ή και εάν τυχόν ορίζεται από διεθνείς συμβάσεις. Αλλά!!

       «Η ΚΑΧΥΠΟΨΙΑ για τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις δεν είναι προϊόν μιας γενικής αντιπολιτευτικής στάσης, αλλά ερωτημάτων που έχουν μείνει αναπάντητα. Υποσχέθηκε πράγματι ο πρωθυπουργός στον πρόεδρο της Τουρκίας ότι θα του παρέδιδε το ταχύτερο τους κατηγορούμενους αξιωματικούς; Τι εννοούσε όταν βεβαίωσε τον Ερντογάν, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα, για τη διεξαγωγή μιας «δίκαιης δίκης»; Όταν το Μαξίμου δηλώνει την παραμονή της Πρωτοχρονιάς με non paper ότι «οι πραξικοπηματίες δεν είναι ευπρόσδεκτοι»,αναφέρεται, έστω εμμέσως, στους οκτώ φυγάδες;

(Έτσι σωστά ο Μιχάλης Μήτσου, στην εφημ. Τα ΝΕΑ (02.01.2018).

 

Υ.Γ.1.Η απαρίθμηση στο άρθρο 8 του Ποινικού Κώδικα είναι σαφώς περιοριστική, η δε «εσχάτη προδοσία και προδοσία της χώρας», πρέπει «να στρέφεται κατά του ελληνικού κράτους», οι δε «τρομοκρατικές πράξεις» νοούνται (περιοριστκώς) κατά το άρθρο 187α του Ποινικού Κώδικα, στενά ερμηνεύσιμου ως  ποινικής καταδικαστικής διάταξης. Ίσως οι σύμβουλοι του Υπουργού να έχουν ήδη «ξανακοιτάξει»το θέμα.

 

Υ.Γ.2.Ο αείμνηστος καθηγητής Φαίδων Βεγλερής, έλεγε, ότι οι Τούρκοι καταλαβαίνουν μόνον από συμφέρον και φοβέρα και αν φανείς υποχωρητικός, αποθρασύνονται.

 

Υ.Γ.3.Το Διοικητικό Εφετείο της Αθήνας κρίνεται τώρα από τον Ελληνικό λαό,

(2ο Δεκαπενθήμερο Ιανουαρίου 2018).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ