ΤΟ ΧΡΕΟΣ, Η ΑΡΜΟΝΙΑ ΚΑΙ… Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ

-Η σημειολογία του φίλου μας που έφυγε νωρίς και οι από καρδιάς δικές μας σκέψεις

H  Ασκητική ήταν το προσκεφάλι του, ο σταυρός το ιερό του σύμβολο, ο Ζάρας είχε κάνει κατάληψη στην αγκαλιά του και η μουσική, αυτή κι αν ήταν πανταχού παρούσα, υπήρξε η μόνιμη και αξεπέραστη ερωμένη του.

Με τον Νίκο Καζαντζάκη «γνωρίστηκαν» κάποτε για τα καλά σε μία ιδιαίτερα δύσκολη περίοδος της ζωής του. Από εκείνη την γνωριμία και μετά αλλά και το αίσιο τέλος, είχε για φάρο την Ασκητική και η Κρήτη έγινε αγαπημένος του προορισμός.
Και ο σταυρός. Υπήρχε πάντα στο λαιμό του από τότε. Ενιωθε ότι τον προστάτευε γιατί είχε τον Θεό μέσα του όπως έλεγε, από τότε που γεννήθηκε.  Μικρός ακόμη, γαλήνευε στο άκουσμα ύμνων και  αναζητούσε και επισκεπτόταν συχνά ιστορικά και απομακρυσμένα ξωκλήσια. Διακαής πόθος του ήταν να επισκεφτεί αλλά και να ζήσει ένα διάστημα στο Αγιο Ορος. Πριν λίγες εβδομάδες το όνειρό του πραγματοποιήθηκε.
Ο Ζάρας, ο λατρεμένος του σκύλος, επέζησε χάρη στις άμεσες και γεμάτες φροντίδα ενέργειές του όταν τον βρήκε εγκαταλελειμμένο, νεογέννητο και παγωμένο, ένα χειμωνιάτικο πρωινό. Δεν χώρισαν από τότε.
Η μουσική, αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για να υπάρχει. Του έκανε παρέα ακόμη και τις νύχτες ενώ κοιμόταν. Επιλεγμένο  και αγαπημένο του κομμάτι εσχάτως «Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει», με ερμηνεύτρια την Ν. Μποφίλιου.  Πραγματικό και συμβολικό. Και προφητικό άραγε;
Οι τέσσερις πιστοί συνταξιδευτές,  σε αυτή τη σύντομη αλλά γεμάτη ένταση και πλούσια σε εμπειρία αλλά κυρίως συναισθήματα διαδρομή, τον συντρόφευαν και του υπενθύμιζαν συνέχεια το χρέος (καθήκον) και τον στόχο που ήταν η εκπλήρωσή του, αλλά και την αρμονία, ως το μεγαλύτερο ζητούμενο και έσχατο προορισμό.
Η ακροβατική ανάμεσα στα αμφίρροπα και την υπερβολή ενίοτε, άγγιζε κάποτε και τα όρια του επικίνδυνου για τον ίδιο,  στην εναγώνια και τεράστια προσπάθεια να βρει τις ισορροπίες και να  σταθεί συνεπής απέναντι στο χρέος (που υποδεικνύει ο Καζαντζάκης) αλλά και να συναντήσει την ιδιαίτερα δύσκολη στην κατάκτησή της, την ποθούμενη αρμονία.  
Εξόχως ελεύθερο πνεύμα και φανατικά κατά των συμβάσεων, κάπου η ζωή και οι ιδιαίτερες συνθήκες στις οποίες βρέθηκε τον δυσκόλεψαν και τον μπέρδεψαν. Δεν φοβήθηκε όμως… Δεν θυμόμαστε να λιγοψύχησε ποτέ. Τον τρόμαζε μόνο, θανάσιμα, όμως, να πληγώνεται αλλά και να πληγώνει αγαπημένα στη ζωή του πρόσωπα. 
Αντιμέτωπος με τα σημεία των καιρών, τους “δήθεν “, τις επιφανειακές σχέσεις και το ιλουστρασιόν φαίνεσθαι της σύγχρονης ζωής, όχι μόνο τα αγνόησε αλλά και τα περιφρόνησε, κάνοντας τη δική του υπέρβαση όπως την εννοούσε εκείνος. Το κόστος; Το μεγαλύτερο. Η ίδια η ζωή του!
Περιφρονώντας και τον ίδιο τον θάνατο, αυτόν που οι περισσότεροι και μόνο στο άκουσμα της λέξης τρέμουν, ο ίδιος τον προσκάλεσε και τον κοίταξε προκλητικά και κατάματα. Η συνάντησή τους ήθελε να είναι οριστική γι’ αυτό και δεν άφησε περιθώριο “λάθους”…
Αυτός ήταν ο Νίκος. Όπως τον γνωρίσαμε εμείς και όπως τον αγαπήσαμε. Ο Νίκος  Τσοράπας από την Χαλκίδα, που δεν είχε κλείσει ακόμη τα 34 του έτη. Ενας ιδιαίτερος άνθρωπος με μεγάλες ανησυχίες και βαθιές ευαισθησίες.
Τα τελευταία χρόνια έμενε στο σπίτι των παππούδων του στους Καθενούς όπου με προσωπική εργασία και με πολύ μεράκι ανακαίνιζε. Τ’ αργαστήρι, συνήθιζε να το αποκαλεί, αγαπημένη του λέξη από το έργο του Καζαντζάκη. Ξημερώματα  της Δευτέρας 21 Μαϊου 2018, ημέρα εορτής του Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης από το ειδικής σημασίας για εκείνον χώρο, είπε το τελευταίο γεια…
Η γιαγιά του Μαρία, λατρεμένο για τον Νίκο πρόσωπο, ήταν η πρώτη που έμαθε τη μοιραία απόφαση όταν τον επισκέφτηκε το πρωϊ της Δευτέρας…  Ασύλληπτες οι στιγμές που ακολούθησαν… ασύλληπτος και ο πόνος  για τους δικούς του ανθρώπους.
Εμείς, δεν θα σου πούμε αντίο Νίκο. Για εμάς είσαι εδώ και θα είσαι όσο υπάρχουμε γιατί σε αγαπήσαμε. Στις συζητήσεις μας, βαριές και ελαφριές, θα είσαι "παρών", γιατί πάντα μία εύστοχη “ατάκα σου” θα έχουμε να θυμηθούμε.   Και η μνήμη σου, είμαστε σίγουροι, θα είναι όντως αιωνία…  
Θερμή παράκληση Νίκο τώρα που ελευθερώθηκες από τις έντονες ανησυχίες σου. Να συνεχίσεις να μας χαμογελάς από εκεί πάνω ψηλά. Να μην το ξεχνάς. Το έχουμε ανάγκη…                                                               
 ΜΙΝΑ ΖΗΣΙΜΟΥ